Pamiętam ten dzień, kiedy po raz pierwszy zalogowałem się na stronie, o której wszyscy w pracy mówili. Nie, nie chodziło o żadne wielkie emocje ani marzenia o milionach. Chodziło o to, żeby zapomnieć. Miałem wtedy taki okres, że każdy poranek zaczynał się od bólu głowy, a kończył na gapieniu się w sufit. Rozwód, kredyt, cisza w mieszkaniu, która była głośniejsza niż jakikolwiek krzyk. I wtedy, przypadkiem, trafiłem na kod vavada. Wpisałem go bez większego zastanowienia, bo co miałem do stracenia? Kilka złotych? I tak wydawałem je na piwo, które tylko pogłębiało ten stan.

Pierwsze wrażenie? Szczerze mówiąc, myślałem, że to kolejna ściema. Ale kiedy zobaczyłem te kolorowe ikony, dźwięki wirujących bębnów, poczułem coś dziwnego. Jakby ktoś na chwilę wyłączył ten cały syf w mojej głowie. Nie chodziło o wygraną. Chodziło o to, że przez te kilka minut nie myślałem o rzeczach, które mnie przytłaczały. Kod vavada stał się moim małym rytuałem. Wchodziłem tam wieczorami, gdy dziecko już spało, a ja nie miałem siły na rozmowy z nikim. Nie, nie byłem uzależniony. Byłem zmęczony. A to różnica.

Pamiętam jedną noc. Deszcz walił o szyby, a ja siedziałem z kubkiem zimnej herbaty. Wpisałem kod vavada po raz kolejny, zupełnie odruchowo. I wtedy coś się stało. Nie, nie wygrałem fortuny. Wygrałem sto dwadzieścia złotych. Śmieszne, prawda? Ale wtedy, w tym momencie, poczułem coś, czego nie czułem od miesięcy. Coś jak iskra. Jakby ktoś powiedział mi: „Hej, jeszcze żyjesz”. Za te sto dwadzieścia złotych kupiłem synowi zabawkę, o której marzył od tygodni. I widok jego uśmiechu był lepszy niż jakikolwiek jackpot.

Ale nie oszukujmy się. Były też gorsze dni. Były takie, kiedy przegrywałem po dwieście, trzysta złotych. I wtedy wracała ta złość. Na siebie, na byłą żonę, na cały świat. Wtedy kod vavada przestawał być ucieczką, a stawał się lustrem, w którym widziałem swoją bezradność. Na szczęście szybko się ogarnąłem. Powiedziałem sobie: „Stary, to nie terapia. To tylko gra”. I to mnie uratowało. Przestałem traktować to jako sposób na zarabianie. Zaczęłem traktować to jako sposób na oddech. Jak papieros na balkonie, tylko mniej szkodliwy.

Z czasem nauczyłem się wyznaczać sobie limity. Wchodziłem, grałem za dwadzieścia złotych, czasem za trzydzieści. I wychodziłem, nieważne czy z zyskiem, czy ze stratą. Bo najważniejsze było to, że przez te pół godziny nie myślałem o rachunkach, o samotności, o tym, że życie poszło nie tak, jak planowałem. Kod vavada był jak przycisk pauzy. Nie przewijania do przodu, nie cofania. Po prostu pauzy.

Pamiętam też śmieszną sytuację. Kolega z pracy, ten sam, który mi o tym wszystkim powiedział, zapytał mnie kiedyś, czy nie boję się, że wpadnę. A ja mu na to: „Wpadnę? Ja już wpadłem. W rzeczywistość. A to jest moja chwilowa emigracja”. Zaśmialiśmy się, ale w tym żarcie było ziarno prawdy. Bo dla mnie to nigdy nie było o pieniądzach. To było o tym, żeby na chwilę przestać być sobą. Przestać być tym zmęczonym facetem po czterdziestce, który codziennie walczy z własnymi myślami.

Dziś patrzę na to z dystansem. Nie gram już codziennie. Czasem zajrzę, gdy dopada mnie ten znany niepokój. Wtedy wpisuję kod vavada, stawiam kilka złotych, patrzę na kręcące się bębny i przypominam sobie, że świat nie kończy się na moich problemach. Brzmi głupio? Może. Ale dla mnie to działa. Nie polecam tego nikomu jako metody na życie. Ale jako przerywnik? Czemu nie.

Najważniejsze, co z tego wyniosłem, to że ucieczka nie musi być zła. Pod warunkiem, że wiesz, dokąd wracasz. Ja wracam do syna, do pracy, do siebie. I to jest moja prawdziwa wygrana. A kod vavada? To tylko narzędzie. Czasem pomaga, czasem nie. Ale nigdy nie zastąpi tego, co jest po drugiej stronie ekranu. Trzeba tylko pamiętać, żeby nie zostać tam na zawsze.